Verhaal dochter Dianne

Toen papa nog niet ziek was lag ik het liefst bij hem op schoot tv te kijken en ging ik graag met hem boodschappen doen.

Maar na een paar jaar was bekend dat papa ALS had.  Dat was echt een schok! Toen ging papa mij niet meer helpen maar ik papa. ik ging zijn schoenen aan doen en bij het boodschappen doen viel hij. Dat vond ik echt heel eng, maar gelukkig waren er mensen die ons konden helpen. Toen ging papa nooit meer alleen naar de supermarkt.  Later werd papa opgenomen in het ziekenhuis met een longontsteking. maar later bleek het veel erger te zijn en papa kwam op de IC terecht. Dat was helemaal niet leuk en vooral saai want we bleven komen en gaan. Papa vond dat ook niet leuk. Ik dacht papa moet naar huis. Dat kon wel als er 24 uur verzorging bij hem was. Want als er iets was moest er gelijk iemand bij hem zijn. Dankzij een grote groep vrijwilligers kon dat. Papa kon naar huis! En papa was een van de weinige die van de IC is afgekomen. Ik was echt super blij!

Toen hadden we met zijn allen champagne gedronken ( ik natuurlijk niet, vind ik super vies). daarna waren er allemaal mensen bij ons om papa te helpen. Deze mensen waren er altijd. Ik vond dat wel leuk maar ook weleens vermoeiend omdat ik ook wel eens alleen wilde zijn met het gezin. Maar we kregen wel altijd hulp en daar was ik wel heel blij mee want zo hoefde papa niet naar het ziekenhuis.  Er waren ook allemaal rare apparaten in huis zoals een rolstoel, een tillift, een elektrische rolstoel, een beademings apparaat, een sonde voeding apparaat en nog meer. Ik mocht altijd de medicijnen klaar maken. Eerst fijn maken met een vijzel dan water erbij en dan in de spuit en geven.  Dat moest zo omdat papa niet meer kon eten. Als ik dan laat in de avond uit bed kwam, omdat ik niet kon slapen of omdat ik de nachthulp wilde zien dan werd papa wel boos en zei hij dat ik heel snel moest gaan slapen.  Papa hielp me altijd met mijn huiswerk! Dus buitenom dat papa ziek was was hij nog een gewone vader. Even daarna toen ik thuis was van school vertelde mama dat papa ging overlijden. Ik stortte echt in huilen uit, ik was zo verdrietig! Toch ben ik heel heel blij dat papa gewoon thuis was en dat alle mensen ons hebben geholpen want zo hoefde papa niet ergens anders te wonen en wij hadden papa bij ons!